رهایی

بانو

از خودت دست نکش

خودت چتر باش، خودت ابر باش ، خودت باران

شک نکن که خدا نابغه بوده که تو را آفریده

بیخیال بنده هایش که دنیای زنانه است را نادیده گرفته اند

بانو ایندفعه سرسفره، تو نان گرم بخور، اصلا تمام زیتون های دنیا هم مال تو

هر وقت تنت سرد شد، تنهایی ات را بغض نکن، "آواز" کن

با صدای بلند برای گرمی دلت بخوان

دیگر هیچوقت تنهایی ات را با گریه نشان نده

حتی وقتی تنها میخوانی

این دفه لالایی ات را بگذار برای خودت

چه خوب میشد عصرانه مهمان خودت باشی

بانو بانو بانو

چای که دم کشید ، دامن کوتاه یادت نرود

قند توی دل قندان آب میشود، طعم گس چای را که هورت میکشی

بانو

یک دل سیر بخند، بخند به ریش روزگار

که اگر عاطفه و مهر تو نبود، تو را به قضاوت نمی نشستند و حکم به مشروطی آزادی ات نمی دادند

که هر کجا می روی گزارش کنی که "من می گویم و من میخواهم و من من شان"

گوشت که سهل است، جانت را پر کند!

مهربان

یک دل سیر بخند، تا درد حرفایی که دل کوچکت را میشکند فراموش کنی

بانوی کامل

خدا آرامش هستی را در چشمانت، در حلقه آغوشت، درست روی لبهایت به ارمغان گذاشته است

به جهنم برود؛هر که آرامشت را دستخوش زمختی خویش کرد

به جهنم برود؛آنکه بلندای روحت را نمیبیند ولی فراز و فرود تنت را خوب میشناسد

بین خودمان باشد؛ خدا شرمنده ی جای نوازش هایی ست که روی تنت ماند

بانو

حال دلت چطور است؟

چند وقت است که رویا ندیده ای؟

راستی هنوز اشک می ریزی؟

قول دادی که دیگر تنهایی ات را با گریه نشان ندهی

نکند هنوز منتظر شنیدن "دوستت دارمی"؟؟

بیا بحث را عوض کنیم...

راستی موهایت را بگذار بلند شود، بگذار از زیر روسری هوایی بخورد

لاک قرمز یادت نرود

خدا هرچه صورتی و قرمز و سرخابی ست را برای تو آفریده

کلاغ ها دیر زمانیست که پشت سر طاووس حرف میزنند

اصلا بگذار یک کلاغ چهل کلاغ کنند

تو گوشواره هایت را فراموش نکن

بانو

هروقت دلت خواست دستت را از ماشین بیرون ببر

ببر و تن وحشی باد را لمس کن

هر وقت هم دلت خواست لب جوی راه برو، حتی بلند حرف بزن و بخند

و هر روز هم برقص

خواستی با ساز دلت، خواستی با ...

فقط یادت نرود که کتاب بخوانی

بانوی کامل و زیبا

تو سلیقه خاص خدایی

" آن" خلقتت خدا قیلانی چاق کرد و پا روی پا انداخته و روی بوم نازنین وجودت قلم عشق را چرخاند

پس تو ناب ترینی

مهربان بانو

ناب ترین شعر خدایی تو

بخند از ته دل رها

و بزن قید احساسی را که نخواند تمنای نگاهت را